เพิ่งทำงานได้สองวันหลังจากหยุดสงกรานต์ ก็หยุดกันอีกรอบแล้วนะครับแต่เป็นการหยุดเพื่อไปใช้สิทธิ (หรือทำหน้าที่)ในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภา หวังว่าคงจะไปทำหน้าที่กันแล้วนะครับ ตอนที่ผมเขียน blog อยู่ตอนนี้ก็ราวเที่ยงกว่า ๆ และหากยังไม่ทราบว่า สมาชิกวุฒิสภาทำหน้าที่อะไร ผมก็เขียนไว้แล้วเมื่อสองวันก่อน หาอ่านได้ครับ

วันนี้ก็มีเรื่องที่อยากเล่าสู่กันฟัง...

หลังจากที่ทำหน้าที่เลือกตั้งเสร็จ ผมก็กลับมาบ้าน คว้าหนังสือการ์ตูนที่ไม่ค่อยคุ้นมือมานั่งอ่านเรื่อง Ecole du Ciel (หรือชื่อไทยว่า โรงเรียนนายร้อยบนฟากฟ้า) ซึ่งหยิบเรื่องราวในช่วง U.C.0085(ก่อนที่เรื่องราวก่อนเซต้ากันดั้มประมาณ 2 ปีได้) มาเล่น ซึ่งก็ทำได้น่าสนใจดี ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวของนิวไทป์ โมบิลสูท

แต่สิ่งที่ผมให้ความสนใจเพราะเห็นว่าเป็นเรื่องใกล้ตัวมากที่สุด ใน 2 เล่มแรกกลับเป็นเรื่องราวของ 2 ตัวละคร ได้แก่ตัวละครเอก อาสึนะ เอลมารีท (ซ้าย) และ เอลิเซีย น็อกตัน (ขวา)

ทั้งสองคนนี้เรียนอยู่ในโรงเรียนทหารครับ อาสึนะ เป็นเด็กที่ไม่มีทักษะทางการรบ ทำอะไรป้ำ ๆ เป๋อ ๆ ตลอด เพื่อนที่โรงเรียนหลายคนจึงไม่ให้การยอมรับ ในขณะที่ เอลิเซียมีพื้นเพทางบ้านเป็นลูกคุณหนู ทำอะไรก็อยู่ในระดับ "ท๊อป" ตลอด มีหรือที่เอลิเซีย จะไม่มีความภาคภูมิใจเหนือไปกว่าคนอื่น ๆ

ในการฝึกรบครั้งแรก เอลิเซียสามารถขับหุ่นโมบิลสูทเอาชนะ อาสึนะ ได้อย่างง่ายดาย เธอจึงมักค่อนขอดอาสึนะว่า อาสึนะควรที่จะไปทำอย่างอื่นมากกว่ามาเรียนที่นี่ แต่ในการซ้อมรบครั้งถัดมา เกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝัน โดยกระสุนที่แต่เดิมเข้าใจว่าเป็นกระสุนสีนั้นกลับเป็นกระสุนจริงเอลิเซียกลับชะล่าใจและถูกยิงในขณะที่ อาสึนะ ใช้ความมุ่งมั่น ร่วมมือกับครูฝึกยาฮากิ กำจัดศัตรู (ที่ดันเล่นกระสุนจริง) ลงได้ (ถึงผลงานส่วนใหญ่จะเป็นของครูฝึกยาฮากิก็เถอะ) งานนี้ เอลิเซียได้บทเรียนสำคัญว่าในสถานการณ์รบ ไม่ว่าจะเป็นการรบจริง หรือ ฝึก ก็จงให้ความสำคัญในระดับเดียวกัน

สิ่งที่ผมประทับใจเอลีเซียคือ เธอสามารถอ้างได้ว่า มันเป็นแค่การฝึกเท่านั้น อุบัติเหตุไม่ได้เกิดจากความผิดของเธอ หรือแม้แต่ยังอ้างได้ด้วยว่า เป็นแค่นักเรียนซึ่งยังไร้ประสบการณ์ในการรบจริง

แต่เอลีเซียเลือกที่จะหาความจริงจากความผิดพลาดนั้นและยอมรับว่าเป็นความผิดของเธอเอง ซึ่งภายหลังจากเหตุการณ์ดังกล่าว เอลีเซียก็เข้าฝึกในเรื่องซิมูเลชั่นนอกเวลาเรียนกับอาสึนะ

นักเรียนระดับ "ท๊อป" ของชั้นเข้าฝึกซิมูเลชั่นกับนักเรียนระดับ "บ๊วย" ด้วยวัตถุประสงค์เดียวกัน คือการปฏิบัติหน้าที่ทหารให้ได้อย่างสมบูรณ์ !!!

แต่เรื่องราวข้างต้น คงพบได้แต่ในการ์ตูนเท่านั้นแหละครับ ในชีวิตจริง คนอย่าง"เอลีเซีย" จะมีกันซักกี่คน

เท่าที่ผมเห็นคนที่รู้สึกหรือคิดว่าตัวเองเก่งมักจะสร้างศักดิ์ศรีและทิฐิพอ ๆ กับความรู้สึกนั้น หากทำได้ดีก็กล้าที่จะวิจารณ์ผู้อื่นชนิดไม่เกรงใจ แต่ถ้าทำพลาดหรือถูกวิจารณ์บ้างก็มักจะ "ปกป้อง" ตนเองสุดฤทธิ์จนบางครั้งเลยเถิดไปสู่การทะเลาะเบาะแว้ง

แม้แต่บุคคลในสายวิชาชีพกฎหมายที่ใช้เหตุผลในการทำงานมากที่สุดอาชีพหนึ่ง เรียนจบปริญญาเมืองนอกสองสามใบทำเวบไซต์เผยแพร่ความรู้กฎหมาย เป็นวิทยากรผู้บรรยาย หรือทำงานอยู่ใน Lawfirm ชื่อดัง ก็ยังหนีความน่าเวทนาเหล่านี้ไม่พ้น เหตุผลที่ร่ำเรียนมาหายหมดการยอมรับความผิดพลาดของตนเองกลับเป็นเรื่องที่ยากชนิดที่ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าผู้มีการศึกษาจะมีปัญญาทำได้หรือไม่ สุดท้าย ความผิดพลาดก็ยังคงไม่มีการแก้ไข ถูกกองเป็นเศษซากอยู่ตรงนั้น

ผมเองก็เชื่อว่าตัวเองเป็นคนทำงานดีคนหนึ่ง แต่เมื่อเกิดความผิดพลาด ก็ยอมรับตรง ๆ ว่าพลาด และฟังความเห็นจากผู้อื่นก็ไม่มีใครมองว่าผมเป็น "ไอ้อ่อน" ซักที เจ้านายก็ยังไว้วางใจให้ทำงานอยู่เป็นประจำ

มีหลายคนมักคิดว่า หากยอมรับความผิดพลาดจะทำให้คุณค่าของตัวเองลดลง จริง ๆ ศักดิ์ศรีมันเริ่มจากจุดนั้นต่างหาก

ในโลกนี้ไม่มีใครไม่ผิดพลาดเลยหรอกครับ ความผิดพลาดในโลกมนุษย์คือสิ่งที่ผลักดันไปสู่สิ่งใหม่ที่ดีกว่าไม่งั้นโลกมันจะเจริญขึ้นเรื่อย ๆ ได้ไง หากเกิดขึ้นก็ยอมรับและแก้ไขซะ ถึงตอนนั้นเชื่อผมเต๊อะไม่มีใครกล้าตำหนิคุณหรอก

จริงไหม เอลีเซีย...

ปล. อ้าว ไม่ได้พูดถึงอาสึนะเท่าไหร่แฮะ